In de onderstaande figuur wordt bewezen dat de onderliggende geometrie van de Mamia Pakoro site een pentagon is. De pentagon wordt geconstrueerd m.b.v. twee onderling loodrechte assen, n.l. de richting naar de Kapustin Yar missile site en die naar Area 51 / Pinar del Rio. De geometrie van de spot wordt vervolgens hierop gesuperponeerd. In de oorspronkelijke configuratie van deze site bestond de landingsbaan nog niet, maar deze is later in 1967 over de spot heen geconstrueerd. Dit verklaart dus waarom de spot op de landingsbaan is gelegen. In 1985 heeft de DEA deze site beschreven als een boerderij met daarnaast een landingsbaan.
Het verband van de Mamia Pakoro site met de Kapustin Yar missile site, en dus met de U-2 crisis van Mei 1960, is een bewezen feit. Maar wat is het verband met de Cuba Missile Crisis? Dit is psywar( psychologische oorlogvoering), net zoals de Jupiter missiles in Turkije, met als doel een reactie van de Sovjets uit te lokken. De reactie van de Sovjets is gekomen door in het geheim intermediate en medium range ballistische nucleaire missiles in Cuba te installeren. Dit kon in het geheim gebeuren omdat toen de aandacht van de wereld gevestigd was op het drama dat zich in Nieuw Guinea afspeelde.
Indien de Mamia Pakoro site niet als een fake missile site wordt beschouwd, maar als een fake UFO site, dan is er een verband met de (fake) alien crash van 1947 in Rosswell en suggereert deze “psywar” dus een surprise attack, voorafgegaan aan een massale (fake) alien invasie.
Area 51
Area 51 is de zeer geheime militaire basis van Amerika waar vanaf 1955 het U-2 spionage vliegtuig is ontwikkeld en getest. Ook andere geheime vliegtuigen van Amerika zoals de A-12 Oxcart en de Stealth bommenwerper zijn op deze basis ontwikkeld. De nachtelijke testvluchten van deze vliegtuigen gaven aanleiding tot vele UFO meldingen. Deze Area 51 waar allerlei nieuwe technologieën werden ontwikkeld is onderdeel van een groter complex, n.l. de Nevada Test and Training Range. De Kapustin Yar missile site is de Russische evenknie van Area 51. De ondergrondse faciliteiten van deze complex staan bekend onder de naam Zhitkur.
In het boek “Area 51, An Uncensored History of Americas Top Secret Military Base”, stelt de auteur dat dit ook de base is waar in 1951 de restanten van de UFO crash van 1947 in Roswell naar toe zijn gebracht. Het narrative stelt verder dat deze crash een hoax van Josef Stalin was om paniek te zaaien in Amerika. De recente U.A.P. opnames welke door het Pentagon zijn bevestigd, is echter voor ufologen het bewijs dat de UFO van de Roswell crash in 1947 een buitenaardse oorsprong heeft.
De Mamia Pakoro site is dus het bewijs dat de V.S. een “surprise attack” op de Sovjet-Unie( en China) wilde doen. Maar waarom is deze plan niet uitgevoerd? Er was geen missile gap, en Khrushchev reageerde niet op de provocaties van Amerika. De reactie van Khrushchev kwam pas tijdens de Nieuw Guinea crisis, door in het geheim missiles in Cuba te installeren. Tijdens de Berlijn Crisis van Juni 1961 werd President Kennedy geadviseerd een “surprise attack” op de Sovjet-Unie te doen, maar ook deze plan werd niet uitgevoerd( verworpen door Kennedy).
Het HIRAN project 54-AFS-50 van de U.S.A.F.De Mamia Pakoro site op de grens tussen Suriname en Brazilie is aangelegd door de United States Air Force( U.S.A.F.) tussen 1 Sept. 1960 en 15 Dec. 1960 tijdens de uitvoering van het HIRAN project 54-AFS-50, welke duurde van 1960 t/m 1962. Het bewijs hiervoor is de Progress Chart van het projekt, welke tussen 1 Sept 1960 en 15 Dec 1960 een gap van 3 1/2 maand laat zien, toen het project volledig stil lag, en geen enkele afstand werd gemeten.
De Mamia Pakoro site in Oktober 1939 gefotografeerd tijdens de verkenning met het K.L.M. vliegtuig De Snip. Op de achtergrond is de Vier Gebroeders te zien.
Doomsday Delayed.
USAF Strategic Weapons Doctrine and SIOP-62, 1959-1962. Two Cautionary Tales.
by John H. Rubel, former Assistant Secretary of Defense( Research and Engineering), p. 33.
Why not a first strike?
In early September( 1961) Kaysen and Rowen finished their first strike study.
On September 5, Kaysen, who had taken over the drafting of the plan, sent General Taylor the resulting thirty-three page memo, titled “Stratetic Air Planning and Berlin.” It included a very detailed description of … SIOP-62, [which] called for sending in the full arsenal of the Stratetic Air Command – 2,258 missiles and bombers carrying 3,423 nuclear weapons – against 1,077 military and urban-industrial targets throughout the Sino-Soviet Bloc. Kaysen reported that if the SIOP were executed, the attack would kill 54 percent of the USSR’s population and destroy 82 percent of its building.
Whether these figures are exactly – whether some other source may claim there were fewer of this or more of that – is immaterial. There were more than enough weapons programmed to put Kaysen’s conclusions right in the ballpark.
He went on however, to propose that the U.S. should be prepared to initiate general war by our own first strike in a manner designed for this particular confrontation. He argued further that we should target Soviet forces, avoid civilian casualties and damage as much as possible, and withhold large forces to dissuade the USSR from “the irrational urge for revenge.” In short: he proposed a RAND war-fighting( not nuclear deterrence) approach “straight out of Dr. Strangelove,” (except that Stanley Kubrick didn’t make that dark satire for another two years).
Kaysen went on to detail the types and numbers of targets to be destroyed in the first wave, the number of our bombers needed to hit the USSR, and the key assumptions on which the plan was based. He thought the assumptions were pretty good, and estimated that somewhere between “only” 500,000 and 1,000,000 Soviet civilians would be killed. U.S. casualties in case of a Soviet response would range from a “negligible” number to as much as 75 percent of the U.S. population in the worst case!
